തീക്കാലം ഉണ്ടെന്റെ ഹൃദയമാം വീഥിയില്
ഓര്മ്മകള് ചെന്നിണം പാകുന്നു മുന്നിലായ്
പ്രാണന്പിടയ്ക്കുമൊരു തൂവല് പുതപ്പുമായ്
മുറിവേറ്റു പിടയുമൊരു പ്രാണന്റെ പക്ഷിയ്ക്ക്
ദാഹനീര് നല്കുവാന് കഴിയാതെ നില്ക്കുമെന്
കനവുകളിലാരോ കറുത്തചായം പൂശി
മരവിപ്പിന് മഞ്ചലില് തോളില് ചുമക്കവേ
അറിയുന്നു ഞാനിന്നു സ്മൃതിയുമെന് മോഹവും
ഇടവേളയില്ലാതെ വിട ചൊല്ലി നീങ്ങുന്നു
ഇവിടെ നാം നെയ്യും കിനാവുകള്ക്കപ്പുറം
മരണമാം ശാശ്വത സത്യം ചിരിയ്ക്കുന്നു...
ഷീജാ അനില്
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ